De lagereschooltijd
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alleen maar leuke herinneringen heb aan de lagereschooltijd. Dat is o.a. een reden dat ik eerder niet naar een reünie ben gekomen. Maar voor de laatste reünie bij Tonnie Cobussen heb ik me over laten halen en die avond heeft veel negatieve herinneringen naar de achtergrond geduwd.

Mijn schooltijd begon bij juffrouw Micky in de kleuterklas. Een hele lieve juffrouw uit Nijmegen. Daar heb ik al mijn “zorgen voor” passie ontwikkeld; met name voor de gehandicapten. Ik hielp Ruud Brunst overal waar nodig.

In de eerste klas zat ik bij juffrouw van Swambagt uit Beneden-Leeuwen.
Zij trouwde toen we bij haar in de klas zaten. Wij mochten naar de receptie en Erna, Marian en ik mochten het cadeau aanbieden, verkleed als kabouters met een kruiwagentje met bloemen. De kabouter pakjes hadden we gedragen op de carnavalswagen.
Juffrouw Reuvers in klas twee. Dit was niet mijn favoriete juffrouw. In de zomer moest ik wanten meenemen omdat ik duimde. Vreselijk.
Klas drie was meester Kersten. Hier weet ik niet veel meer over.
Klas vier juffrouw Cis “de Kuster” van Ooijen. Handwerken was wel haar en ook mijn favoriete les.
Meester Reijers in klas vijf; de meest favoriete meester voor mij. Altijd vriendelijk, altijd begripvol, gewoon een hele lieve meester.
Het leuke is dat al onze vier kinderen ook nog bij hem in de klas hebben gezeten.
Klas zes begonnen we inderdaad met meester Soetekouw. We hielden ons voornamelijk bezig met het lezen van Kameleon boeken en de Olijke Tweeling. 1 November kwam daar verandering in. Meester Jos Gielen werd hoofdonderwijzer. De tafels in rijtjes in de klas verdwenen en er ontstonden groepjes van tafeltjes, het zelfstandig werken werd ingevoerd, we kregen huiswerk en veel Nederlands (ontleden en grammatica).
Ook gingen we op “kamp”; naar een klooster in Arcen. Aan het nachtspel in het bos heb ik nog herinneringen. Leventje veroveren, of zoiets. Daar stonden we dan: angstig onder een groot verlicht wit Heilig beeld in de kloostertuin.

De rode draad door de hele lagereschooltijd was toch wel mijn vele praten. Al vanaf de kleuterschool moest ik in de hoek zitten of voor in de klas op een bankje; vaak met een das om de mond geknoopt. Strafwerk heb ik veel geschreven: ik moet mijn mond dichthouden in de klas enz enz enz.

Het schooladvies was MAVO. Daar had ik geen zin in. Ik wilde naar de LHNO, net als mijn vriendinnen. Ik had al informatie ingewonnen en wist precies wat ik moest doen om later op Boldershof te kunnen gaan werken. Dus werd het de LHNO, dan naar de KVJV en dan Z-verpleegkunde.
Het werken op Boldershof heb ik met heel veel plezier gedaan.

Ik kreeg in 1976 verkering met Frank en zes jaar later trouwden we. Met hem ben ik nog steeds samen.
We kregen vier kinderen: twee meisjes (Diewertje 1985 en Meike 1987) en twee jongens (Siemke 1990 en Atze 1991).
Inmiddels is ons derde kleinkind op komst.

In 2005 ben ik weer gaan studeren: de studie Tolk Nederlandse Gebarentaal in Utrecht.
Daarna heb ik vooral met doofblinden gewerkt. Toch wilde ik weer graag terug de zorg in en solliciteerde bij het verpleeghuis in Beneden-Leeuwen. Ik werd aangenomen, maar kort nadat ik daar ben begonnen moest ik een operatie ondergaan. Het eindresultaat is niet geworden wat verwacht werd en het werk daar hield dus op. Toen heb ik een tijdje in het ziekenhuis op de afdeling bloedafname gewerkt. Dit is een hele mooie tijd geweest. Hier heb ik veel geleerd, veel mensen ontmoet en hoe gek het ook klinkt: genoten van het prikken en het sociale gebeuren erom heen.
Helaas heeft mijn lijf niet altijd meegewerkt en ben ik sinds 2018 volledig afgekeurd.

In 2017 hebben we ons huis in Boven-Leeuwen verkocht en een levensloopbestendige woning in Beneden-Leeuwen gekocht.
Deze moest toen nog gebouwd worden en hebben we een jaar bij een van onze kinderen in Nijmegen “op kamers” gewoond; dit was een prachtig jaar. Een jaar waar we met heel veel plezier aan terugdenken en Nijmegen echt hebben leren kennen.

Het komende jaar gaan onze jongens trouwen, gaat Frank met pensioen en worden we voor de derde keer opa & oma.
Op deze kleine mogen we straks heerlijk één dag in de week oppassen.

Het laatste jaar heeft in het teken gestaan van de ziekte van mijn “oude” buurvrouw/vriendin. Helaas is zij eind oktober overleden.
Hobby’s heb ik genoeg. Ik hou van breien, haken, boeken lezen, series en films kijken, puzzelen, fietsen, wandelen, koken enz.

Groetjes en tot 24 februari, Jacqueline 

26 Januari 2024